Het is tijd om de paardenbloem even in het zonnetje te zetten. In het begin van de lente verschijnt ze net als de zon. En niet alleen ik word er blij van, maar ook alle bijen, hommels, wespen en vlinders. Zij zijn na de winter zwak en hebben nectar en stuifmeel nodig om weer op krachten te komen en zich voort te planten. De paardenbloem produceert de meeste nectar van onze inheemse planten en is daarmee de belangrijkste voedselbron in het voorjaar.
Haar Latijnse naam is Taraxacum officinale en ze behoort tot de composietenfamilie. Deze familie is samen met de orchideeënfamilie de omvangrijkste plantenfamilie. Tot de composieten behoren veel bloemen, o.a. margriet, kamille, dahlia en zonnebloem, maar ook sla, andijvie en witlof. Er bestaan wel meer dan duizend verschillende soorten en een paar ondersoorten zijn heel zeldzaam geworden. In onze tuinen staan al meer dan 25 soorten en in een bloeiend weiland zeker 60 soorten.
Ze opent overdag haar bloemen en sluit ze ’s avonds (ter bescherming van haar stuifmeel). De zaadjes reizen als parachuutjes kilometers door de lucht. Alle delen van de plant zijn eetbaar. De diepe penwortels beluchten de grond en halen water en voedingsstoffen uit de diepere onderlaag naar de bovenlaag. Dus je snapt wel dat ze fantastisch is voor het bodemleven. Ze is ook heel volhardend: ze komt na het maaien gewoon terug en kan wel vijftien jaar oud worden. Na zo’n feest van feitjes kun je je niet voorstellen dat er nog mensen zijn die haar als gewoon of onwenselijk zien.
Ze is zo gezond omdat ze heel veel bitterstoffen, vitaminen (A, B, C en D), mineralen en inuline bevat. Ze versterkt de gehele spijsvertering (tot het bittere eind!), stofwisseling, lever- en galfunctie, ogen en weerstand. Ze is vochtafdrijvend, reinigend en opbouwend (helpt tegen vermoeidheid en zwaarmoedigheid). De bloemen smaken zoet en de bladeren en wortel bitter. Gebruik de blaadjes en bloemen in thee, sla, omelet of smoothie.
Kijk eens met andere ogen naar de paardenbloem!